بیماری پارکینسون علت، علائم و درمان آن با فیزیوتراپی

asa

بیماری پارکینسون نوعی اختلال پیشرونده‌ی طولانی‌مدت در سیستم عصبی مرکزی است که بیشتر دستگاه حرکتی را تحت تأثیر قرار می‌دهد. معمولاً علائم این بیماری با گذر زمان به‌تدریج پدیدار می‌شوند. لرزش یا ارتعاش، خشکی و سختی عضلات، کند شدن حرکت و بروز دشواری در راه رفتن واضح‌ترین علائم پارکینسون در مراحل اولیه بیماری هستند. همچنین ممکن است اختلالات فکری و رفتاری نیز روی دهد. زوال عقل در مراحل پیشرفته بیماری امری شایع است. به‌طورکلی علل بروز بیماری پارکینسون نامعلوم است اما این باور وجود دارد که عوامل ژنتیکی و محیطی به ایجاد بیماری کمک می‌کنند.

افرادی که در میان اعضاء خانواده‌ی خود یک فرد مبتلا به پارکینسون دارند احتمال دچار شدن آنها به این بیماری بیشتر است. هیچ روشی برای درمان بیماری پارکینسون وجود ندارد. معمولاً درمان اولیه این بیماری مصرف داروهای ضد پارکینسون (لوودوپا) است و در زمانی که این دارو تأثیر خود را نداشته باشد داروهایآگونیست‌ (مقلد) دوپامین مصرف می‌شود. رژیم غذایی و برخی روش‌های توانبخشی در بهبود علائم بیماری مؤثرند.

خدمات ارائه‌شده توسط متخصصین ما به بازیابی عملکرد حرکتی، بهبود کارایی، تسکین درد بیماران مبتلا به پارکینسون کمک کرده و ناتوانی جسمی این بیماران را محدود می‌نماید. برنامه‌های درمانی متخصصین ما در کلینیک طب فیزیکی و توانبخشی دکتر سعیدی برای بیماری پارکینسون می‌تواند علائم حرکتی و غیر حرکتی ازجمله کندی حرکت، خشک شدن بدن، لرزش، اختلالات تعادلی، تغییرات شناختی و درد را برطرف کند.

جهت اطلاع از درمان‌های فیزیوتراپی ارائه‌شده در کلینیک ما، مشاوره با متخصصین ما یا رزرو نوبت می‌توانید با شماره تلفن ۰۲۱۶۶۵۳۳۲۴۵ استفاده کنید. 

نشانه‌ها و علائم 


xkjbdj

سفتی (رژیدیتی) و دردناک بودن عضلات

 یکی از شایع‌ترین علائم اولیه‌ی بیماری پارکینسون این است که در هنگام راه رفتن در یک سمت بدن توانایی فرد برای چرخش بازو کاهش می‌یابد. سفتی ممکن است عضلات پا، صورت، گردن یا دیگر بخش‌های بدن را تحت تأثیر قرار دهد و همچنین ممکن است موجب بروز احساس خستگی و درد در عضلات شود.

رعشه (لرزش)

رعشه (لرزش) ابتدا در دست و پا شروع می‌شود اگرچه ممکن است که در فک و یا کف پا نیز روی دهد. در مراحل اولیه بیماری، رعشه معمولاً یک سمت بدن یا یک دست یا پا را تحت تأثیر قرار دهد. با پیشرفت بیماری پارکینسون، لرزش و رعشه ممکن است دیگر اندام‌های بدن را نیز درگیر کند. همه‌ی افراد مبتلا به پارکینسون دچار لرزش و رعشه نمی‌شوند.

برادیکینسیا (کند شدن حرکت)

برادیکینسیا (کند شدن حرکت) غیرقابل‌پیش‌بینی است و به سرعت موجب ناتوانی فرد می‌شود. یک لحظه فرد به‌راحتی می‌تواند حرکت کند اما در وقت دیگری برای حرکت کردن نیاز به کمک دارند. این حالت انجام وظایف ساده و شرکت کردن در کارهای روزانه را بسیار دشوار می‌کند. برادیکینسیا دارای علائم زیر است:

 آهسته و محدود شدن حرکت مخصوصاً زمانی که سعی می‌کنید از حالت سکون حرکت کنید. برای مثال ممکن است بلند شدن از روی صندلی یا جابجا شدن روی رختخواب دشوار شود.

  • ضعیف شدن عضلات صورت و گلو. صحبت کردن و قورت دادن غذا دشوارتر می‌شود. ممکن است شما حالت خفگی، سرفه یا ریزش آب دهان را داشته باشید. گفتار کند و یکنواخت خسته‌کننده می‌شود.

تغییرات در راه رفتن

تغییرات در راه رفتن شامل ناتوانی فرد به هنگام راه رفتن در چرخاندن بازو به‌طور طبیعی، برداشتن گام‌های کوتاه، فریز شدن حرکت (فرد به‌سختی شروع به راه رفتن می‌کند و به‌سختی هم می‌ایستد)، دشواری در چرخیدن و دور زدن.

سلامتی روانی و بیماری پارکینسون

  • نگرانی
  • زوال عقل
  • افسردگی
  • توهم و هذیان
  • بروز مشکل در حافظه

انواع پارکینسون


  • بیماری پارکینسون ایدیوپاتیک شایع‌ترین نوع پارکینسون است. برخلاف سایر انواع پارکینسون که به دلایل خاصی روی می‌دهند علت بروز پارکینسون ایدیوپاتیک نامعلوم است. ایدیوپاتیک یعنی بیماری که علت بروز آن نامعلوم است.
  • پارکینسونیسم عروقی. این نوع از بیماری پارکینسون افرادی را تحت تأثیر قرار می‌دهد که میزان خونرسانی به مغزشان ناکافی است که این اتفاق بیشتر در افراد بزرگسالی که به دیابت دچار هستند روی می‌دهد. افرادی که دچار سکته شده‌اند ممکن است پارکینسونیسم عروقی را تجربه کنند.
  • پارکینسون یا پارکینسونیسم دارویی. از داروهایی که با نام نوروپاتیک شناخته می‌شوند برای درمان اسکیزوفرنی استفاده می‌شود و  دیگر اختلالات روان‌پریشی، داروی دوپامین را مسدود و مهار می‌کنند. این داروها بزرگترین عامل بروز پارکینسون یا پارکینسونیسم دارویی هستند.
  • پارکینسون ارثی. این عقیده وجود دارد که اگرچه پارکینسون بیماری نیست که مستقیماً به ارث برسد اما ممکن است برخی از افراد دارای ژن‌هایی در بدن خود باشند که احتمال دچار شدن آنها را به پارکینسون افزایش دهد.
  • پارکینسون جوانی. زمانی از نام پارکینسون با شروع زودرس استفاده می‌شود که این بیماری در فردی که زیر ۴۰ سال سن دارد تشخیص داده شود. اصطلاح پارکینسون جوانی زمانی به کار می‌رود که بیماری، فرد زیر ۲۰ سال سن را تحت تأثیر قرار دهد.

esotiuer

بیماری پارکینسون به علت وجود نقصی پیشرونده یا تخریب نورون‌ها (سلول‌های عصبی) در ناحیه‌ای از مغز، به نام توده سیاه ایجاد می‌گردد. زمانی که توده سیاه عملکرد طبیعی داشته باشد نورون‌ها یک ماده شیمیایی حیاتی به نام دوپامین را در مغز تولید می‌کند. دوپامین به‌عنوان یک پیام‌رسان شیمیایی عمل می‌کند که برقراری ارتباط میان توده سیاه و قسمت دیگری در مغز به نام جسم مخطط را امکان‌پذیر می‌کند. این ارتباط حرکات عضلات را متعادل و روان می‌کند. کمبود دوپامین موجب عملکرد غیرعادی عصب می‌شود که این امر سبب می‌گردد که فرد توانایی کنترل حرکات بدن خود را از دست دهد.

مراحل بیماری پارکینسون


مراحل بیماری پارکینسون عبارتند از:

 مرحله اول

در خلال مرحله اول معمولاً فرد علائم خفیفی مثل رعشه یا لرزش در یک دست یا یک پا را تجربه می‌کند.

مرحله دوم

در مرحله دوم بیماری پارکینسون، علائم بیماری بایلترال است به این معنا که علائم در دو سمت بدن در هر دو دست و پا اتفاق می‌افتند. فرد مبتلا معمولاً با مشکلاتی در راه رفتن و حفظ تعادل مواجه است و عدم توانایی فرد برای انجام فعالیت‌های جسمانی روزانه و عادی نمایان‌تر می‌شود.

مرحله سوم

مرحله سوم این بیماری ممکن است نسبتاً شدید و شامل عدم توانایی فرد برای مستقیم راه رفتن یا ایستادن باشد. در این مرحله حرکات جسمانی فرد به‌طور قابل‌توجهی کٌند می‌شود.

مرحله چهارم

این مرحله از بیماری با علائم شدید پارکینسون همراه است. فرد ممکن است هنوز بتواند راه برود اما به‌صورت بسیار محدود و اغلب سفتی عضلات و برادیکینسیا (کند شدن حرکت) نیز قابل‌رؤیت می‌باشد. در طی این مرحله بیشتر بیماران قادر به انجام فعالیت‌های روزانه‌ی خود نیستند و معمولاً نمی‌توانند به‌تنهایی زندگی کنند. در طی این مرحله، به علت دلایل نامشخص رعشه و لرزش که در مراحل اولیه بیماری وجود دارد ممکن است کاهش یا کاملاً ناپدید شود.

مرحله پنجم

در آخرین مرحله یا مرحله‌ی پایانی بیماری، فرد معمولاً قادر به مراقبت از خود نیست و ممکن است که نتواند راه بروید یا بایستد. معمولاً فرد مبتلا در مرحله پنجم بیماری به پرستاری دائم و نزدیک نیاز دارد.

تشخیص


llloi

تشخیص بیماری پارکینسون بر اساس تاریخچه‌ی پزشکی شما و از طریق معاینات عصبی انجام می‌گیرد. همچنین ممکن است پزشک حس بویایی‌تان را نیز بررسی کند.

آزمایشات

اگر پزشک از مبتلا بودن شما به پارکینسون مطمئن نیست ممکن است وی آزمایشات خاصی را انجام دهد تا ببیند آیا شما به بیماری دیگری که دارای علائم مشابهی با پارکینسون است مبتلا هستید یا خیر. این آزمایشات عبارتند از:

  • آزمایش خون ممکن است جهت بررسی سطح غیرعادی هورمون تیروئید یا آسیب‌دیدگی کبد انجام شود.
  • تست تصویربرداری (مثل سی‌تی‌اسکن یا ام آر آی) ممکن است به‌منظور بررسی نشانه‌های سکته یا تومور مغزی انجام گیرد.
  • نوع دیگری از عکسبرداری به نام پت (عکسبرداری به‌وسیله پوزیترون نشری) گاهی پایین بودن سطح دوپامین در مغز را شناسایی می‌کند که از ویژگی‌های بارز ابتلا به پارکینسون می‌باشد.

درمان


روش درمان پارکینسون عبارت است از:

دارو

داروهایی مثل لوودوپا و آگونیست دوپامین مصرف می‌شود. مصرف این داروها رایج‌ترین روش برای درمان بیماری پارکینسون می‌باشد. این باور وجود دارد که داروی لوودوپا مؤثرترین دارو برای کنترل علائم بیماری پارکینسون است اما بسیاری از پزشکان در اوایل شروع بیماری، داروی دوپامین را تجویز می‌کنند. این مسئله به این خاطر است که پس از سپری شدن چند سال از مصرف لوودوپا، این دارو می‌تواند موجب بروز عوارضی در توانایی حرکتی شود.

فیزیوتراپی

ghsdig

فیزیوتراپ می‌تواند به شما کمک کند تا:

  • برای فعالیت‌های روزانه زندگی‌تان (مثل استحمام کردن و لباس پوشیدن) انجام حرکات مفید و مؤثرتری را طراحی کنید بنابراین این فعالیت‌ها را می‌توانید راحت‌تر و با خستگی کمتری انجام دهید.
  • تعادل و توانایی راه رفتن شما را بهبود دهد.
  • نحوه صحیح استفاده از وسایل کمکی راه رفتن (عصا و واکر) را به شما آموزش دهد.
  • به شما کمک می‌کند تا طرز برخورد با رعشه را بیاموزید. این آموزش ممکن است شامل قرار دادن یک وزن سبک بر روی دستتان باشد تا به شما در کاهش شدت رعشه و بازیابی کنترل بدن کمک کند.
  • از طریق برقراری رابطه و تمرین با یک گفتار درمان (که به این فرد پاتولوژیست گفتار نیز گفته می‌شود) کیفیت گفتار را بهبود می‌دهد.
  • از طریق ایجاد تغییر در نحوه و نوع غذا خوردن، مشکلات فرد در غذا خوردن و ریزش آب دهان را کاهش می‌دهد.
  • به شما کمک می‌کند تا به‌وسیله روش‌های مختلفی مثل گام برداشتن به سمت یک هدف خاصی که بر روی زمین قرار دارد، با مشکل فریزینگ (انجماد) در موقع حرکت کردن، به‌درستی عمل کنید.

گفتاردرمانی

گفتار درمانگرها برای کمک به شما جهت غلبه کردن بر مشکل آهسته و نامفهوم بودن گفتار و یکنواختی صدا که در مراحل اولیه بیماری پارکینسون بروز می‌یابد از تمرینات تنفسی و گفتاری استفاده می‌کنند.

کاردرمانی

درمانگرها می‌توانند به شما روش‌های جدیدی را آموزش دهند تا خودتان بتوانید کارهایتان را انجام دهید بنابراین برای مدت طولانی‌تری می‌توانید خودکفا و مستقل باشید.

تحریک مغناطیسی مغز (TMS)

jvdpi

انجام یک دوره از روش درمانی تحریک مکرر مغناطیسی مغز بر روی ناحیه‌ی حرکتی تکمیلی، علائم حرکتی (مثل برادیکینسیا یا آرام شدن حرکت و سختی عضلات یا همان رژیدیتی) را در بیماران مبتلا به پارکینسون کاهش می‌دهد. تحریک ناحیه حرکتی، می‌تواند به کاهش علائم بیماری پارکینسون کمک کند و تأثیر این روش درمانی حداقل به مدت ۳ ماه دوام دارد.

شوک الکتریکی

fugudo

اگر افسردگی ناشی از ابتلا به پارکینسون به درمان دارویی پاسخ ندهد ممکن است با انجام روش درمانی الکتروکانوالسیو (شوک الکتریکی) بهبود پیدا کند. همچنین شوک الکتریکی می‌تواند برای مدت کوتاهی، حرکت کردن را بهتر کند بااین‌حال علت این بهبودی هنوز نامشخص است.

درمان به کمک امواج التراسوند (فراصوت) کانونی 

sdvgl;k

پزشکان با متمرکز کردن پرتو انرژی فراصوت، می‌توانند بدون شکافتن پوست، مشکلات موجود در قسمت‌های عمیق بدن را اصلاح کنند. امواج فراصوت متمرکز، به‌طور دقیق کانون هسته شکمی واسطه‌ای تالاموس که بخش کوچکی در مغز است را مورد هدف قرار می‌دهد این باور وجود دارد که این ناحیه مسئول ایجاد رعشه یا لرزش در بدن است.

ورزش

xjvsdi

برای مبتلایان به پارکینسون، ورزش کردن بخش مهمی از درمان خانگی است. ورزش هم در مراحل اولیه و هم در مراحل پیشرفته بیماری سودمند است. تمرین منظم می‌تواند به شما در موارد زیر کمک می‌کند:

  • قدرت و مقاومت عضلات را حفظ و بهبود می‌بخشد.
  • وزنتان را کنترل و آمادگی و تناسب قلبی – عروقی شما را بهبود می‌دهد.
  • تعادل، هماهنگی، انعطاف‌پذیری و دامنه حرکتی شما را بهتر می‌کند.
  • احتمال دچار شدن به یبوست را کاهش می‌دهد.
  • ترس شما را از زمین خوردن کمتر و کیفیت زندگی‌تان را بهبود می‌دهد.